घाव घालून जग बदलणाऱ्या ‘पोलादी बाया’

काही कथा असतात ज्या सांगताना आवाज उंच करावा लागत नाही.त्या शांतपणे समोर उभ्या राहतात — आणि वाचणाऱ्याच्या मनात खोलवर उतरतात.

“पोलादी बाया” ही अशीच एक कथा आहे.ही केवळ महिलांच्या संघर्षाची गोष्ट नाही, तर वंचित समुदाय, मानसिक आरोग्य आणि स्त्रीशक्ती यांचा एकत्रित प्रवास आहे.

मी ही कथा सांगते आहे कारण ती सांगणं आवश्यक आहे —पण त्याहून अधिक आवश्यक आहे ती अनुभवणं.

संघर्ष जे दिसत नाहीत

आपण अनेकदा यश पाहतो.मागचा संघर्ष मात्र दुर्लक्षित राहतो.

या कथांमधील महिला अशा समाजातून येतात जिथे:

• सामाजिक मान्यता सहज मिळत नाही

• मानसिक ताण हा वैयक्तिक प्रश्न मानला जातो

• आणि स्त्री असणं म्हणजे रोज स्वतःला सिद्ध करणं

ही वास्तविकता केवळ आकड्यांमध्ये मांडता येत नाही.ती अनुभवातूनच समजते.

स्त्रीशक्ती म्हणजे नेमकं काय?

स्त्रीशक्ती म्हणजे केवळ पुढे जाणं नाही.ती आहे —

• अपमानानंतरही उभी राहणं

• भीती असूनही बोलणं

• आणि स्वतःसह समाजासाठी काहीतरी बदलण्याची जिद्द

“पोलादी बाया” या संकल्पनेत ही शक्ती सहजपणे जाणवते —कोणत्याही घोषणांशिवाय, कोणत्याही नाट्याशिवाय.

मानसिक आरोग्य: न बोललेली पण सतत जाणवणारी गोष्ट

या प्रवासात एक गोष्ट सतत जाणवते —मानसिक आरोग्य ही लक्झरी नाही.

संघर्ष करणाऱ्या महिलांसाठीभावना दडपणं ही सवय बनते.मदत मागणं ही कमजोरी समजली जाते.

ही कथा त्या समजुतीला हळूच प्रश्न विचारते.

वंचित समुदाय आणि आपली सामूहिक जबाबदारी

ही केवळ एका व्यक्तीची किंवा एका समाजाची कथा नाही.ही आपल्या सगळ्यांची जबाबदारी आहे.

समाज बदलण्यासाठी मोठ्या घोषणांची गरज नसते.कधी कधी एका प्रामाणिक कहाणीचं ऐकणं पुरेसं असतं.