घिसाडी समाजाचं प्रतिनिधित्व — ओळखीपलीकडचा माझा प्रवास

या व्हिडिओमध्ये मी बोलते आहे ती केवळ एका कार्यक्रमात नाही, तर माझ्या जगण्याच्या मुळांमधून. घिसाडी समाजातून आलेली एक स्त्री म्हणून, आणि आजही त्या समाजाशी घट्ट जोडलेली व्यक्ती म्हणून मी बोलते आहे.

घिसाडी, भटक्या आणि विमुक्त जमातींच्या लोकांची ओळख अजूनही इतरांकडून ठरवली जाते.कधी संशयाने, कधी कुतूहलाने, तर अनेकदा पूर्णपणे दुर्लक्षित करून.

पण आम्ही केवळ “कथा” नाही.आमच्याकडे इतिहास आहे, भाषा आहे, स्मृती आहेत आणि जगण्याची स्वतःची शहाणपणाची पद्धत आहे.

प्रतिनिधित्व म्हणजे फक्त दिसणं नाही

मी जे सांगते आहे ते इतकंच आहे कीप्रतिनिधित्व म्हणजे केवळ एखाद्या व्यासपीठावर उभं राहणं नाही.

प्रतिनिधित्व म्हणजे —

• आपल्या समाजाबद्दल बोलताना संकोच न वाटणं

• स्वतःची भाषा, संस्कृती आणि अनुभव कमी लेखू न देणं

• आणि ज्यांचे आवाज ऐकले जात नाहीत, त्यांच्यासाठी जागा निर्माण करणं

मी जेव्हा बोलते, तेव्हा तो फक्त माझा आवाज नसतो.तो माझ्यासारख्या अनेक स्त्रियांचा, अनेक पिढ्यांचा, न बोललेल्या कहाण्यांचा आवाज असतो.

ओळख म्हणजे लेबल नाही

घिसाडी समाजाची ओळख अजूनही एका ठरावीक चौकटीत बसवली जाते.पण ती चौकट आमचं संपूर्ण अस्तित्व मांडू शकत नाही.

आमच्या समाजात —

• जगण्यासाठीची जिद्द आहे

• एकमेकांवर उभं राहण्याची ताकद आहे

• आणि शतकानुशतके चालत आलेली शहाणपणाची परंपरा आहे

  
  

मी स्वतःला “यशस्वी व्यक्ती” म्हणून मांडत नाही.मी स्वतःला माझ्या समाजातून आलेली आणि त्याच समाजाशी प्रामाणिक राहणारी स्त्री म्हणून ओळखते.

नेतृत्व म्हणजे सत्ता नाही

माझ्यासाठी नेतृत्व म्हणजे —

• ऐकणं

• समजून घेणं

• आणि ज्यांना व्यासपीठ मिळालेलं नाही, त्यांच्यासाठी उभं राहणं

  
  

मी कुठून बोलते, हे महत्त्वाचं आहे.कारण समाजाच्या कडेला उभं राहून जे दिसतं, ते मध्यभागातून दिसत नाही.

ही फक्त माझी कहाणी नाही

मी जे बोलते आहे ते फक्त माझ्याबद्दल नाही.ती त्या सर्व मुलींबद्दल आहे —ज्या अजूनही आपल्या ओळखीबद्दल गप्प बसायला शिकवल्या जातात,ज्यांच्या भाषेला, जगण्याला आणि अस्तित्वाला दुय्यम मानलं जातं.

आज मी बोलते आहे, कारण सांगायचं आहे —आपण इथे आहोत.आणि आपल्यालाही समान सन्मानाचा हक्क आहे.